J.Panicker

Auden’s The More Loving One has been on my mind of late. For me, this poem exists in a strange, beautiful tension. Astrophysicist Janna Levin’s reading reminds us of our smallness and yet the human capacity to love within the universe.

And the poem also turns toward something deeply human: the unevenness of love.

Not just unrequited romance, but the fact that no relationship is ever perfectly balanced. Jeremy Irons’ reading brings out ache and irony.

We are always in some vacuum of loving, giving, and needing in different measures, just as we are constantly negotiating what we owe, to whom or what, and where we stand in our own lives amid the indifferent cosmos.

It leaves me in awe at the scale of the universe, and at the stubborn, vulnerable way humans keep loving anyway, choosing, if love must be unequal, to be the one who loves more.

When a poem hangs out in my head like this, I take it as a small nudge to try translating it.

That line about indifference being the least we have to dread from man or beast has been on my mind. In times like these, I’m not sure it feels like the “least” at all. Holocaust survivor Elie Wiesel said that the opposite of love is not hate but indifference.

The More Loving One

Looking up at the stars, I know quite well
That, for all they care, I can go to hell,
But on earth indifference is the least
We have to dread from man or beast.

நட்சத்திரங்களை பார்க்கையில், எனக்குத் தெரியும் நன்றாகவே
அவற்றை பொறுத்தவரை, நான் செல்லலாம் நரகத்திற்கே…
ஆனால் பூமியில், மனிதனிடமோ மிருகத்திடமோ
நாம் அஞ்ச வேண்டியவற்றில் அலட்சியம் மிகச் குறைந்ததே.

How should we like it were stars to burn
With a passion for us, we could not return?
If equal affection cannot be,
Let the more loving one be me.

எங்களுக்காக,
நாம் திருப்பிக் கொடுக்க இயலாத
ஓர் ஆழ்ந்த அன்பால்
நட்சத்திரங்களே எரிந்தால்,
நமக்கு அது எப்படி இருக்கும்?
சமமான பாசம் சாத்தியமில்லையெனில்,
அதிகம் நேசிப்பவன் நானாகவே இருக்கட்டும்.

Admirer as I think I am
Of stars that do not give a damn,
I cannot, now I see them, say
I missed one terribly all day.

அலட்சியமான நட்சத்திரங்களை
நான் நேசிப்பவன் என்று நினைத்தாலும்,
இப்போது அவற்றை பார்க்கையில்,
ஒருநாள் முழுவதும் ஒன்றினை ஏங்கினேன் என்று
என்னால் சொல்ல இயலாது.

Were all stars to disappear or die,
I should learn to look at an empty sky
And feel its total dark sublime,
Though this might take me a little time.

எல்லா நட்சத்திரங்களும் மறைந்தோ இறந்தோ விட்டால்,
வெற்றான வானத்தை பார்க்கையில்
நான் அதன் முழு இருளை உணர கற்றுக்கொள்வேன்
ஆனால் அதற்கு சிறிது காலம் ஆகலாம்.